NijboerDXB

Fryslân, 21 april 2026 Toen ik vanochtend de gordijnen opentrok, begroette de vroege ochtendzon mij met goudgele zonnestralen door de takken van onze immens grote treurwilg. Haar takken dansten al in de wind. Het kleine klapraampje van ons authentieke jaren-30-huis zette ik half open en de frisse, koude lucht stroomde naar binnen langs mijn nog warme, slaperige lichaam. Op het dakje lag een flinterdun laagje ijs. Dit vredige, serene tafereel staat in schril contrast met de afgelopen weken die we hebben doorgemaakt in Abu Dhabi . Ons mooie avontuur in de stad die grenst aan de prachtige natuur - de woestijn die ons altijd doet voelen alsof we midden in een National Geographic-documentaire zitten. Het kostte een week om ons zenuwstelsel tot rust te laten komen. De vermoeidheid die daarop volgde was de afsluiting van het afvloeien van de spanning. Bij elk vliegtuig dat overvliegt of bij elke onduidelijke klap die we horen, moeten we nog wel extra checken waar het vandaan komt, maar ...