NijboerDXB

  In de jaren 90 had je op Veronica de tv-serie "The Twilight Zone". Ik vond dat echt een fascinerende serie en keek het heel graag. Juist omdat het zo fictief en onwerkelijk was. De afgelopen dagen zijn we tijdens de Eid al-Fitr-vakantie naar Oman gereden. Vier dagen alleen maar slapen, zonnebaden, een boek lezen en af en toe het zwembad in dompelen om af te koelen. Geen waarschuwingsalerts van inkomende drones of raketten. Niemand die zelfs maar over oorlog sprak. Inclusief de paperassen bij de grens was het een rit van 5,5 uur. Bij Al Ain voelde het al als een andere wereld. De stad aan de grens van de VAE en Oman, met haar prachtige zandduinen, viel als een deken van rust over ons heen. En juist dat enorme contrast maakte dat ik woorden zocht voor het gevoel waarin we zitten. Dat je een stuk rijdt en ineens is er geen oorlog meer. Ineens is alles "gewoon". De spanning in mijn lijf vloeide langzaam per dag van me af. Overvliegende vliegtuigen waren geen trigger m...

Vanochtend zag ik de buren op de hoek hun auto volladen. Een van de zoons droeg zijn slaapkussen onder de arm. De kofferbak lag vol met koffers. Het is een groot gezin. Misschien gaan ze op vakantie. Maar mijn onderbuik zegt iets anders. De volgende die vertrekken. De straat wordt steeds leger. De huisdieren zijn inmiddels gevaccineerd en de titertest is onderweg naar het lab. Daarna moeten we nog drie maanden wachten voordat ze Nederland in mogen. Regels zijn regels. Ik begrijp ze ook wel. Alleen voelt het op zo’n moment eindeloos. Bij onze laatste verhuizing zijn hun paspoortjes verdwenen en daardoor moet de hele procedure opnieuw. Maar het komt goed. Hoofd koel houden en vasthouden aan het plan. Gisteren was een goede dag. Meer dan 24 uur geen raketten en geen onderscheppingen. Ook afgelopen nacht hebben we goed geslapen. Vanochtend voelde ik me opvallend rustig. Nu merk ik dat de spanning weer oploopt. Het gaat op en neer. De psychologische oorlogsvoering en de constante stroom nie...

   *disclaimer  Wat ik hier schrijf is geen feitelijke verslaggeving of politieke duiding, maar mijn persoonlijke ervaring van iemand die op dit moment de situatie in Abu Dhabi van dichtbij meemaakt.   Het is woensdagmiddag. We zijn nog steeds in Abu Dhabi. Er is nog steeds “gedoe”. Iets met Iran. Ik geloof ook met de VS. En ook iets met Israël. Ik heb er niets mee te maken. Maar ik moet er wel van alles mee. Er iets van vinden. Er iets van denken. En eerlijk gezegd wil ik dat helemaal niet. Vijftien jaar geleden zijn wij als expats naar het buitenland vertrokken. (Check de hoofdpagina van mijn blog. Ik begon te schrijven toen we vertrokken. Als je je verveelt, kun je daar al onze avonturen teruglezen.) Er waren veel redenen om te gaan. Maar voor mij persoonlijk was het vooral het avontuur. Nieuwe culturen ontdekken. Mijn horizon verbreden. Ook voor Casper en Iris vond ik het belangrijk. De levenservaring die zij zouden opdoen was voor mij een grote motivatie. ...

 *disclaimer  Wat ik hier schrijf is geen feitelijke verslaggeving of politieke duiding, maar mijn persoonlijke ervaring van iemand die op dit moment de situatie in Abu Dhabi van dichtbij meemaakt. In de psychologie wordt vaak gesproken over de  “sabeltandtijger-reactie” . Dat is een simpele manier om het  oeroude stresssysteem  uit te leggen. De sabeltandtijger (meestal de soort Smilodon ) leefde ongeveer 2,5 miljoen tot 10.000 jaar geleden en hoorde bij de roofdieren van de ijstijd. Het dier leek een beetje op een tijger, maar was eigenlijk een aparte groep sabeltandkatten . Bij elke aanval of onderschepping schiet mijn brein in het oeroude alarmsysteem dat ooit bedoeld was om ons te redden van roofdieren: in een milliseconde schiet mijn hartslag omhoog en de spieren in mijn hele lijf staan in 1 klap strak gespannen. De spanning heeft zich opgestapeld in mijn buikspieren, rond mijn navel en werkt zich omhoog via mijn maag, borstkas, schouders en nek en zo mi...

  Het is zondagavond. Ik was niet per se een Kuifje-fan of fanatieke lezer van de strips toen ik kind was, ook niet als volwassene trouwens, maar ik heb het afgelopen etmaal best vaak gedacht aan de vriend van Kuifje, Kapitein Haddock, die in spannende situaties vaak zei: Duizend bommen en granaten! We lagen gisteravond rond 23:30 uur in bed en zeiden tegen elkaar: in hemelsnaam, waar zijn we in beland. De hele dag en avond gingen de aanvallen en onderscheppingen door, heel veel rondom en over ons compound. WhatsApp-groepen en berichten ontploften weer - een woordspeling die ineens een hele andere lading heeft. We volgden alle adviezen op: gordijnen dicht tegen glasscherven, bij een alert ga schuilen, blijf kalm. 🙈 Ik had mijn paniekaanval inmiddels onder controle, maar bij elke klap of dreun schrokken we beiden op. Ik had zoveel spanning in m'n lijf dat mijn nekspieren verkrampten. In de meest surrealistische situatie, met dit gevoel van onveiligheid, onzekerheden en onduidelijk...

Zaterdag, heerlijk, het is weekend! Uitslapen en dan eerst een bakje koffie in de tuin. Lekker een beetje aanrommelen en we zien wel wat we vandaag gaan doen. Sowieso verder met de studie, want ik zit he-le-maal in de flow! Eind deze maand examen, dus ik wil knallen. Wat een woordkeuze… Ik kan niet wachten om dat papiertje op zak te hebben, dan ben ik gewoon gekwalificeerd sportpsycholoog! Eerst boodschapjes doen en de nageltjes weer even netjes. Zo heerlijk, dat gefriemel aan handen en voeten. Ik ben dan helemaal zen. Fast forward… Nooit hoor ik geklop op de deur van de salon. Wat kan dat zijn? Ik voel iets onbehagelijks en toch negeer ik het. Maar huh, hoor ik nu Gerben zijn stem? Huh?! Nog nooit heeft hij me opgehaald. Er moet wel iets ernstigs zijn en ik denk meteen aan de familie thuis, waar wellicht iets is gebeurd. Ik loop naar de deur en zie hele grote, zwarte pupillen in zijn ogen. “Micky, er zijn raketten in de lucht!” “Ze vliegen hier over ons huis!” “Nu meekomen naar hui...