De sabeltandtijger jaagt. Week 1 van de aanvallen op Abu Dhabi.

 *disclaimer Wat ik hier schrijf is geen feitelijke verslaggeving of politieke duiding, maar mijn persoonlijke ervaring van iemand die op dit moment de situatie in Abu Dhabi van dichtbij meemaakt.

In de psychologie wordt vaak gesproken over de “sabeltandtijger-reactie”. Dat is een simpele manier om het oeroude stresssysteem uit te leggen.

De sabeltandtijger (meestal de soort Smilodon) leefde ongeveer 2,5 miljoen tot 10.000 jaar geleden en hoorde bij de roofdieren van de ijstijd. Het dier leek een beetje op een tijger, maar was eigenlijk een aparte groep sabeltandkatten.

Bij elke aanval of onderschepping schiet mijn brein in het oeroude alarmsysteem dat ooit bedoeld was om ons te redden van roofdieren: in een milliseconde schiet mijn hartslag omhoog en de spieren in mijn hele lijf staan in 1 klap strak gespannen.

De spanning heeft zich opgestapeld in mijn buikspieren, rond mijn navel en werkt zich omhoog via mijn maag, borstkas, schouders en nek en zo mijn armen in tot mijn vingertoppen. Het bloed en de adrenaline suizen door mijn aderen.

Iedere keer wanneer de alerts binnenkomen en we de onderscheppingen horen start de Sabeltandtijger-reactie weer. Wanneer we uiteindelijk het bericht “all safe” krijgen, duurt het nog uren voor het uit mijn lichaam afvloeit of het blijft tot de volgende aanval.

Gemiddeld zijn de aanvallen boven land zo twee keer per dag, al waren het het afgelopen etmaal zeker vier of vijf momenten dat de "Incoming Missile"-alerts binnenkwamen met de meest indringende toon en we de onderscheppingen zo intens konden zien, horen en voelen. (De onderscheppingen gebeuren ook boven zee, maar die horen wij niet en merken we alleen door de straaljagers die die taak hebben) 

De tijger verdwijnt telkens weer in het donker, maar ons brein heeft tijd nodig om te accepteren dat de jacht echt voorbij is. En dus zijn we in een continue staat van paraatheid, waarbij we moeten doen of het leven "gewoon" doorgaat.

Monday morning blues, we kennen allemaal het gevoel van de start van de werkweek. Vol goede tegenzin weer aan het werk en in de routine. Vandaag heeft de maandag voor ons een heel ander gevoel. Wij zijn wakker geworden met een knoop in onze maag hoe we deze dag zoveel mogelijk met rust en een vorm van routine gaan invullen. Dat betekent aan het werk voor Gerben en ik naar de paarden. De deur dus uit voor mij. Gerben werkt thuis. Tijdens de autorit naar stal kijk ik alleen maar naar de hemel, maar ik ben ook verbaasd over de hoeveelheid verkeer. Het is Ramadan en de scholen hebben thuisonderwijs, daarbij heeft de overheid geadviseerd om zoveel mogelijk thuis te werken. Dus veel verkeer had ik niet verwacht, maar het is er wel.

Ik ben bijna op stal, nog 2 stoplichten en zo 5 minuten te gaan. En daar hoor ik de doffe harde klappen! De adrenaline schiet weer door mijn lijf. Ik kan maar 1 ding doen en dat is doorrijden. Ik kom veilig aan op stal en duik snel de stal in. Heel even waan ik me vrij en veilig. Er is bijna niemand op stal, alleen de veearts, de hoofdtrainer en de grooms. Buiten zijn 3 mensen aan het rijden, alle 3 zijn trainers van stal. Er zijn verder geen andere paarden-eigenaren.

Ik zadel beide paarden om en om en rijd ieder een klein kwartiertje op het ruiterpad rondom de stal zo veilig mogelijk dichtbij, zodat ik elk moment de stal in kan duiken bij een aanval en met mijn ogen continu op de lucht gericht.

Waarom doe ik dit? Waar ben ik mee bezig?

Dit móet ik doen, sowieso voor de paarden hun beweging en routine, maar voor mijzelf net zoveel, om de rust te bewaren, om routine te houden, om dicht bij mezelf te blijven en die sabeltandtijger te overwinnen en voor te zijn. Snap je dat niet? Dat geeft niet, als ik het maar snap.

Als ik veilig weer thuis ben, nog geen half uur later gaat het weer mis. 

Whatsapp groepen houden elkaar op de hoogte

Het is zondagavond 8 maart. We zitten inmiddels een week lang in de aanvallen, onderscheppingen, inslagen, doden, veel mensen die zijn gevlucht naar het veilige Oman. Met de auto. Sommigen worden gerepatrieerd door de werkgever. Anderen hebben een vlucht weten te boeken met alle risico's van dien. In het begin van de week is het luchtruim dicht, maar halverwege is er mondjesmaat een vlucht. Eerst vanuit Muscat, later ook Dubai en Abu Dhabi. Maar veilig is het niet met alle lucht- en drone aanvallen. Er zijn genoeg nieuwsberichten te vinden over hoe dat gaat. Veel mensen wachten uren, dagen. Onze buren vertrokken dinsdagochtend vroeg met een privéjet van een vriend.

Golven van twijfel gaan door mij heen of wij nu gek zijn dat wij willen blijven voor de hondjes, Habibi en de paarden. Gerben voor zijn werk. Maar we verlaten niet zomaar huis en haard.

Wat als we niet terug kunnen komen voor een langere tijd? Het kan gebeuren. Vrienden hebben het meegemaakt in een andere oorlog en zijn alles kwijtgeraakt.
Spullen interesseren ons niet, maar de beesten zijn ons gezin. Casper en Iris zijn veilig en gezond (en gelukkig in love ook nog eens!) in Nederland. En volwassen. Die zijn nu bezorgd over ons. We doen geen ondoordachte dingen. Als het echt te onveilig wordt, dan zitten we in 10 minuten in de auto naar Oman met paspoorten en een noodpakket.

Maar het stapelt wel op, de sabeltandtijger en zijn jacht, de twijfels over alles, de continue stroom aan informatie, communicatie over drones, raketten, inslagen, brokstukken, propaganda, uitleg over onze keuze, iedereen op de hoogte houden van onze veiligheid en toch proberen rust te bewaren en routine te houden. Ik heb moeite om de telefoon weg te leggen, want ik voel een vorm van controle als ik alle informatie tot me neem en daar zelf dan mijn conclusies uit kan trekken. Toch lukt het dan weer wel om een veilig moment te vinden om te wandelen met de doggies, naar de paarden te gaan, naar de gym te gaan en gisteren zelfs hard gelopen. Dat was wel een veel korter rondje dan normaal en zo dicht mogelijk bij huis, maar wel even lekker rennen, kon de tijger voorblijven en bij het uitlopen stroomden de tranen over mijn wangen, een goede ontlading. Het is nu 20 uur en het is stil buiten. Ik merk dat ik elk geluidje analyseer en zit eigenlijk te wachten op de volgende "incoming missile" melding op mijn telefoon en de knallen die daarop volgen.

Hij zit nu even in het donker, maar mijn lichaam en brein zijn voorbereid op zijn volgende aanval.