Woensdagmiddag in Abu Dhabi. Bommen over mijn huis.

  *disclaimer Wat ik hier schrijf is geen feitelijke verslaggeving of politieke duiding, maar mijn persoonlijke ervaring van iemand die op dit moment de situatie in Abu Dhabi van dichtbij meemaakt.

 Het is woensdagmiddag.

We zijn nog steeds in Abu Dhabi.

Er is nog steeds “gedoe”. Iets met Iran. Ik geloof ook met de VS. En ook iets met Israël.

Ik heb er niets mee te maken. Maar ik moet er wel van alles mee. Er iets van vinden. Er iets van denken. En eerlijk gezegd wil ik dat helemaal niet.

Vijftien jaar geleden zijn wij als expats naar het buitenland vertrokken. (Check de hoofdpagina van mijn blog. Ik begon te schrijven toen we vertrokken. Als je je verveelt, kun je daar al onze avonturen teruglezen.)

Er waren veel redenen om te gaan. Maar voor mij persoonlijk was het vooral het avontuur. Nieuwe culturen ontdekken. Mijn horizon verbreden.

Ook voor Casper en Iris vond ik het belangrijk. De levenservaring die zij zouden opdoen was voor mij een grote motivatie. Daar dachten zij toen, als 10- en 11-jarigen, heel anders over.

Ze hadden een heerlijk vrij leven in ons Ouwe Syl in Fryslân. Op de fiets naar school. De hele dag buiten spelen. Skelteren. Pony rijden.

Familie was altijd om ons heen. Verjaardagen en feestdagen vierden we zoals onze heerlijke, nuchtere Nederlandse cultuur dat doet.

Maar het expatleven opende ook een compleet nieuwe wereld voor ze. Als ik het zo inschat met mijn moederogen, hadden ze ongeveer zes weken nodig om te wennen. Daarna draaiden ze volledig mee in een nieuw leven en schoolsysteem. In een vreemd land. Met een vreemde taal. En vreemde mensen.

Vrienden werden familie. En familie in Nederland zagen we tijdens vakanties wanneer we teruggingen.

Enniewees.

We hebben vijf jaar in Nigeria gewoond. Een jaar in Bahrein. Vijf jaar in Qatar. En nu vier jaar in de UAE. Eerst twee jaar Dubai. En nu twee jaar Abu Dhabi.

We zijn geen bitcoin-, feestende-, coke-snuivende influencers die “belasting ontduiken”.

We zijn gewoon Gerben en Micky. Twee mensen die keihard hebben gewerkt om te komen waar we nu zijn. Met tegenslagen. Met tranen van heimwee naar familie en vrienden. En met het steeds weer achterlaten van net opgebouwde vriendschappen en mooie mensen en culturen.

Natuurlijk hebben we het leven ook gevierd. Hard werken. Hard vieren.

Maar doen we dat niet allemaal als het kan? Proberen we niet allemaal het mooiste uit het leven te halen als het lukt?

De verhalen die we soms teruglezen in de media doen toch een beetje pijn. Alsof iedereen die hier woont over één kam wordt geschoren.

We leggen het naast ons neer.

We zijn inmiddels allebei de 50 gepasseerd. (Zou je toch nooit denken.) En we hebben onze levenswijsheden. Zij weten niet beter.

Maar het bagatelliseren van de situatie  “het valt allemaal wel mee”  dat is natuurlijk ook een perspectief. (en propaganda 😇)

En hoe wij ons voelen wanneer we van de overheid alerts krijgen om te schuilen voor inkomende missiles… dat kan niemand bagatelliseren.

De hondjes liggen dan bang in hun mandjes te wachten. Wij voelen de spanning door ons lijf trekken.

Er vliegen bommen over mijn huis. Op weg naar hun targets om vernietigd te worden.

Links of rechtsom: dat is vijandig. En dat is angstig.

Dan krijg je tips zoals: ga toch een weekje in een hotel in Dubai zitten.

Maar vandaag is DXB Airport weer aangevallen. Vier gewonden. Schade. (Zoek het zelf maar in de media.) Tegelijkertijd was AUH Abu Dhabi Airport ook doelwit.

Wat moet ik dan ergens anders?

En mijn beessies dan? En de paarden?

Enniewees.

Vandaag zijn we een stuk meer ontspannen.

De ene dag is beter dan de andere.