Dag 2. Duizend bommen en granaten!

 

Het is zondagavond.

Ik was niet per se een Kuifje-fan of fanatieke lezer van de strips toen ik kind was, ook niet als volwassene trouwens, maar ik heb het afgelopen etmaal best vaak gedacht aan de vriend van Kuifje, Kapitein Haddock, die in spannende situaties vaak zei: Duizend bommen en granaten!

We lagen gisteravond rond 23:30 uur in bed en zeiden tegen elkaar: in hemelsnaam, waar zijn we in beland. De hele dag en avond gingen de aanvallen en onderscheppingen door, heel veel rondom en over ons compound. WhatsApp-groepen en berichten ontploften weer - een woordspeling die ineens een hele andere lading heeft. We volgden alle adviezen op: gordijnen dicht tegen glasscherven, bij een alert ga schuilen, blijf kalm. 🙈

Ik had mijn paniekaanval inmiddels onder controle, maar bij elke klap of dreun schrokken we beiden op. Ik had zoveel spanning in m'n lijf dat mijn nekspieren verkrampten. In de meest surrealistische situatie, met dit gevoel van onveiligheid, onzekerheden en onduidelijkheden, de onbekendheid van een oorlogssituatie, herhaalde ik nog een keer met m'n ogen dicht:
"Wat voor situatie zijn wij in beland?"
We vallen beiden in slaap.

📢 BEEP BEEP BEEP ALERT! POTENTIAL INCOMING MISSILE THREATS, SEEK IMMEDIATE SHELTER....

00:30 uur. Net een uur nadat we in slaap zijn gevallen weer een alert en tegelijkertijd weer dreunen en knallen. Ik sta meteen naast het bed en samen met Gerben en de hondjes zitten we weer in onze schuilplek. Mandjes voor de hondjes, stoelen voor ons, flessen water in de hoek, schoenen in de andere hoek (want als je moet vluchten niet op blote voeten i.v.m. mogelijke glasscherven), een verlengsnoer om de telefoons op te laden en in spanning afwachten wat we horen.

Veel knallen en nadreunen, de deuren en ramen trillen. De hondjes kijken angstig naar ons, maar blijven rustig. Gerben en ik kunnen maar één ding doen en dat is afwachten tot het stopt. We scrollen ons suf om ergens informatie te vinden, en dat vinden we. Er wordt heel veel gedeeld in de WhatsApp-groepen en Instagram is een van de meest up-to-date informatiebronnen. Gulf News en NewsofBahrain hebben de meest accurate en snelle updates voor ons. Er blijven maar meldingen binnenkomen.

Om 3:30 uur kunnen we weer naar bed. We nemen de hondjes mee 💓

Het is toch ineens gewoon weer zondagochtend en Gerben bakt brood. We zijn in een soort staat van ik-weet-niet-wat. Het voelt alsof we in een tunnel zijn die donker is en strak op spanning staat en we worden erin gezogen, we kunnen geen kant op alleen door die tunnel. We praten en denken enkel nog over drones en raketten. De slechte grapjes over en weer gaan erover dat het brood "oorlogsvoer" is en maar goed dat we dit zelf kunnen maken, nu het oorlog is. Hoe Oma zich zal omdraaien in haar graf dat wij gisteravond biefstuk aten terwijl zij haar baby spinaziewater moest geven in WWII. Wat een waardeloze grappen.

We doen een klein rondje met de hondjes om het parkje, want we willen niet ver van huis gaan. Voor het eerst zien we vaders en moeders met kinderen in het park voetballen en in de speeltuin. Normaal spelen de wat oudere kinderen zonder ouders en in de speeltuin zijn normaliter de nannies bij de kleintjes. Het is een fijn gezicht. Zo zou het toch eigenlijk altijd moeten zijn.

We kijken continu naar de lucht. We zijn net thuis en horen weer de doffe dreunen. Terwijl wij ons naar onze schuilplek verplaatsen, zie ik een gezin voor de ramen langs snellen naar huis.

We besluiten eerder naar bed te gaan, want waarschijnlijk zullen de aanvallen wel weer rond middernacht zijn, maar hopelijk blijft het rustig. Ik val in slaap met de gedachte:
"Ik ben helemaal mijn studie vergeten..."

Veilig in onze schuilplek met doggies

Alsof ze in Iran wisten dat we een uurtje eerder naar bed gingen 😒