The Twilight Zone?

 

In de jaren 90 had je op Veronica de tv-serie "The Twilight Zone". Ik vond dat echt een fascinerende serie en keek het heel graag. Juist omdat het zo fictief en onwerkelijk was.

De afgelopen dagen zijn we tijdens de Eid al-Fitr-vakantie naar Oman gereden. Vier dagen alleen maar slapen, zonnebaden, een boek lezen en af en toe het zwembad in dompelen om af te koelen.

Geen waarschuwingsalerts van inkomende drones of raketten. Niemand die zelfs maar over oorlog sprak.

Inclusief de paperassen bij de grens was het een rit van 5,5 uur. Bij Al Ain voelde het al als een andere wereld. De stad aan de grens van de VAE en Oman, met haar prachtige zandduinen, viel als een deken van rust over ons heen.

En juist dat enorme contrast maakte dat ik woorden zocht voor het gevoel waarin we zitten. Dat je een stuk rijdt en ineens is er geen oorlog meer. Ineens is alles "gewoon".

De spanning in mijn lijf vloeide langzaam per dag van me af. Overvliegende vliegtuigen waren geen trigger meer om om ons heen te kijken. Het geluid van een dichtslaande deur, of Gerben die met zijn elleboog tegen een glazen pui stootte, klonk niet meer als een onderschepte raket in de verte. Al deed het dat op de eerste dag nog wel.

Op zaterdag reden we met een rozig gevoel en licht verbrande schouders, terug naar Abu Dhabi. Muscat was heerlijk. De ontspanning en de gesprekken gaven weer een beetje perspectief.

We waren nog geen half uur thuis. De hondjes geknuffeld. We zaten net aan een stuk lasagne uit de vriezer, die ik de week ervoor lekker vers had gemaakt. Gewoon, even rustig eten en nagenieten van de heerlijke dagen.

BAM, daar was dat intense geluid van de melding van inkomend vijandelijk gevaar!  

Mijn bloeddruk schoot omhoog. Mijn hart zat in mijn keel. De spanning trok direct de spieren van mijn nek en achterhoofd in. Binnen een seconde zaten we weer in de shelter. Met de doggies. 

Ja Twilight Zone vat het wel samen...